POPÜLER NOVEL GÜNCELLEMELERİ

İsmimi Söyle... Kutsalmışçasına Bölüm 9: Ölümü Aşan Adanmışlık

Çeviri : HelFreya
Düzenleme : HelFreya
Okunma : 78
Tarih : 05 Mayıs 2018
Önceki Bölüm Sonraki Bölüm

Dius tüm gece eşini izledi. Ne kadar da huzurlu uyuyordu? Kollarının arasında nasıl bu kadar huzurlu uyuyabiliyordu? Dius'a kızmasa bile... güvenini kaybetmesi, en azından sarsılması gerekmiyor muydu?

Yaptığını anımsayarak, bir kez daha kendine kızdı. Az daha aşkını kaybediyordu. Bir kez daha... kendi aptallığı yüzünden.

Nasıl geri dönebildi?

Hala nasıl seslenebiliyor?

Ne kadar güçlü?

Bir kez daha şans verildiğini kabul edebilir miydi? Hiç hak etmediği halde... Korksa da, hatırlamasa da...

O kadar uzun yıllar geçmişti ki sessiz karanlıkta. Tüm bu yıllardan sonra bulmuştu Dius'u. Gördüğü gibi ismiyle seslenmiş, kendine getirmişti. Bulduğu gibi kucaklayıp götürmüştü.

Hakkında hiçbir şey bilmediği güçlerle yüzleşmiş, onu korumuştu. Sıcaklığıyla hayatta tutmuştu. Hissettiğinde ise tereddüt etmemişti.

Eşi olarak doğru kişiyi seçmişti. Onu ilk gördüğü andan beri de bunun farkındaydı zaten. Farkında olmadığı şey ise onu hak etmediği gerçeğiydi. Kibirliydi... Çok kibirli davranmamış mıydı zamanında da?

Kesinlikle...

Dius onu hak etmiyordu. Bir kez olsun koruyamamış, ölmesine müsaade etmişti... Ve onun tarafından kurtarılmıştı.

Atasagun'u neredeyse öldürüyordu...

Hayır, kesinlikle hak etmiyorum.

"Teşekkür ederim sevgilim, eşim."

Sabaha kadar düşündü ve en sonunda, sevdiğinin yanağına ufak bir öpücük bırakan Dius; yataktan kalkıp odadan çıktı. Panik odasına girip bulabildiği tüm mermilerle tabancayı aldı.

"Demek beni öldürmeyi amaçlıyorsunuz ha? Madem ölüme aşık oldunuz, mutlu sonunuzu hazırlayayım."

Dius kendi kendine gülerek evden dışarıya çıktı. O insanlar her kimseler, hepsinin kökünü kurutacaktı.

Ateş Kavminin son üyesiydi, binlerce yıl hayatta kalmayı başarmıştı. Başını düşünceli bir halde yana eğdi.

Tuhaf bir şekilde.

Üç beş insan, ona saldırmaya nasıl cesaret edebilmişti? Pek çok şeyi başarabilmiş olabilirlerdi ancak karşılarındaki Dius'du! O hem bilgeydi, hem de güçlü bir savaşçı!

Ancak araziden tam ayrılıyordu ki bacaklarını saran sarmaşıklar tarafından durduruldu.

—Suna bırak beni. Sana zarar vermek istemiyorum.

—Hahaha! Şaka mısın sen? Ben ki Toprak Kavmiyim!

Efendisinden habersiz nereye gittiğini sanıyordu? Efendisi izin vermedikçe buradan ayrılmasına müsaade etmeyecekti Suna!

Efendim... babam...

Ne kadar zamandır arıyor bu ahmağı?

Ve bu ahmak ne halt yediğini sanıyor?!

Dius sinirle nefesini bıraktı. Madem diretiyordu, o vakit alevlerini karşılaması gerekecekti. Böylece saçları alev gibi parlayarak havada dalgalanmaya başladı. Tüm vücudunu adeta ateş kaplamıştı. Ayaklarını saran sarmaşıklar ise Suna'nın attığı çığlıkla yanmaya başladı.

"Canımı acıttın!"

Suna'yı sinirlendirdi. Bu aptal ateşe haddini bildirmesi, yerini hatırlatması gerekiyordu! Topraktan siyah renkli sarmaşıklar çıktı ve Dius'un dört bir yanını sardı.

Dius, daha yeni kurtardığı ayaklarını kontrol ederken siyah sarmaşıklarla sarındı. Gücünün büyük kısmını serbest bıraktığı halde bu sarmaşıkları yakamadı.

Demek Toprak Kavmi bu.

Madem öyle, o zaman kendimi tutmak için bir nedenim yok!

Bu lanetli halinde çıkarabileceği tüm gücü açığa çıkardığında kendisini sarmalayan sarmaşıklar zayıfladı. Kolunu tek bir hareketle kurtardı ve çıplak elleriyle sarmaşıkları bir bir kopardı.

Suna ise onu toprağa bağlı tutabilmek adına kollarını çılgınca sallıyor, kollarını her salladığında yerden yeni sarmaşıklar çıkıp Dius'a dolanıyordu. Sürekli sarmaşıklarla uğraşan Dius ise bir türlü dikkatini toplayamıyor, ateşini ayaklarında toplayıp uçamıyordu.

Bu duruma her geçen saniye ile sinirlenen Dius'un etrafındaki hava sıcaklığı o kadar yükselmişti ki artık etrafa bulanık bir görüntü yayılıyordu. Isı dalgaları, etraftaki çimenleri bile yakmaya başladı.

Suna, hala lanet etkisinde olan bu adamın böylesine bir güç ortaya çıkarabileceğine inanamıyordu! Demek Ateş Kavmi'nin seçkinlerinden birinin gücü buydu.

Şaşırtıcı bir güç.

Gerçi...

Efendimin seçtiği kişiden de ancak bu beklenirdi.

Üstelik daha büyü bile yapmamıştı. Bunun için fırsat vermeye ise hiç niyeti yoktu Suna'nın. Böylece ellerini aşağıya inidirip iki yana açtı, ardındansa havaya kaldırdı.

Dius'un altındaki toprak bir anlığına yok olmuştu. Kendisini saran sarmaşıklarla boğuşurken bunu fark etmedi bile.

Dius'un altındaki toprak açıldı ve o daha ne olduğunu anlamadan, büyükçe toprak parçası tarafından yutuldu. Ya da toprağa çekildi? O kadar hızlı olmuştu ki fark edemedi.

Siyah sarmaşıklar daha da güçlü bir halde etrafını sararken, toprağın içinde derinlere çekiyorlardı ve Dius'un yapabildiği tek şey, ateşiyle onları yakmaya çalışarak kurtulmaktı. Ancak ne kadar kurtulursa kurtulsun sonları gelmiyordu ve yeniden etrafını sarıyordu.

Göz açıp kapayıncaya kadar kapana kısılmıştı. Görebildiği tek şey karanlıktı ve kollarını arkasından bağlayan sarmaşıklar vardı.

Dius'un fobisi gün yüzüne çıktı ve delicesine çığlıklar atıp sarmaşıklardan kurtulmaya, topraktan çıkmaya çabaladı. Artık düzgün düşünemiyordu, bu da onu büyü yerine sadece alevlerini kullanmaya itiyordu ki Toprak Kavmine karşı yapılacak son hareket bu olurdu.

Dius'un yaydığı alevlerle ısınan toprak sertleşti. Kollarını kurtarabilse bile sertleşen toprağı aşamadı. Delicesine çırpındı, tırnaklarıyla kazımaya çalıştı ve hatta yumruk attı. Suna onu çok derine gömmüştü ve sürekli sarmaşıklarıyla bağlıyordu.

Suna ise oturduğu yerde gülüyordu. Ne kadar güçlü olursa olsun cahil bir Ateş Kavmi üyesiydi. O kimdi ki Suna'yla uğraşıyordu?

Aklı başına gelinceye kadar hapis kalsın orada!

"Suna? Neler oluyor?"

Seslere uyanmış olan Atasagun, bahçede tek başına Suna'yı görmüştü. Öfkeyle nefes alıp veriyor ve sürekli kollarını birine sarılıyormuş gibi hareket ettiriyordu.

Efendisinin geldiğini gören Suna ise yerinde zıpladı. Titremeye başladı. Efendisine fark ettirmeden bu işi bitirmek istiyordu!

"Ha? Neler oluyor ki efendim?"

İlgisiz tavırlarla ıslık çalıp etrafa bakındı. Bu sırada bir ayağıyla eşelenmiş toprağı düzeltiyordu, çimene benzeyen sarmaşıklarını da kullanmayı ihmal etmiyordu.

"Birazdan kahvaltınızı hazırlayıp sizi çağırırım efendim! Ayrıca sıcak su ve elektrik sorunlarını da çözdüm. Gönül rahatlığıyla sıcak duş alabilirsiniz! Hehe!"

Suna'nın gerginlikle güldüğünü gözden kaçırmamıştı Atasagun. İyice yuvarladığı gözleriyle, yaptığı yaramazlıktan sonra sahibine yakalanan bir kediyi andırıyordu.

Etrafta yanmış bitkileri görmesiyle birlikte, iyice telaşlanmaya başlaması bir oldu. Bir şeyler döndüğünü anlıyordu, ama ne olduğunu bilemiyordu.

"Suna? Benden ne gizliyorsun? Kızmaya başlıyorum..."

Atasagun, çocuğun masum gülümsemesine kanmamıştı bu sefer. Sert bakışlarıyla otoriter tavrını takınarak Suna'yı süzdü. Suna ise korkuyla titremeye başlamıştı. Küçük Orman'ın kızdığında ne denli korkunç olduğunu daha önce deneyimlemişti!

Toprağın içinde deliye dönen Dius, ateş yayamaz hale geldi. Tek bir nefes bile çekemiyordu içine. Artık çığlık dahi atamayacak bir hale gelmişti. Lanetlendiği o zamanlarda olduğu gibi boş ve uğursuz yeşil gözlerini karanlığa yöneltmişti.

Eğer sıradan bir insan olsaydı, oksijensizlikten dolayı çoktan öldürdü. Ancak Dius bir insan değildi.

Yerin yüzeyinde ki Suna ise korkuyla titremeye devam ediyordu. Efendisinin ısrarlarına en sonunda dayanamamış ve anlatmıştı olan biteni.

—Efendim lütfen kızmayın! Çıldırmış gibiydi! Sadece gitmemesini rica ediyordum ancak o bana saldırdı! Kendimi korumam gerekiyordu...

—Suna ona ne yaptın?

—Sa-sakinleşmesi için zamana ihtiyacının olacağını düşündüm!

—Suna... Dius nerede?

Suna bakışlarını yere yöneltti. Atasagun ilk başta anlayamadı. Sonrasında büyük bir dehşetle Suna'nın Toprak Kavmi ismini hatırladı ve bağırmaya başladı.

"Onu gömdün mü?! Çıkar hemen onu! ÇIKAR!"

Suna gönülsüzce ellerini aşağıdan yukarıya doğru salladı ve efendisinin istediği gibi, Dius'un üstündeki toprağı kaldırarak yer yüzüne çektiğinde, bir çukur ortaya çıkmıştı.

Açığa çıkan çukurda Dius, siyah sarmaşıklara dolanmış ve bayılmış haldeydi. Suna toprağı açmadan önce, sarmaşıkları aracılığı ile Dius'u zehirlemişti. Böylece toprağı açtığında, deli gibi saldırarak efendisine zarar verme ihtimalini ortadan kaldırmış oldu. Efendisi Dius'a ulaşmadan, sarmaşıklarını geri çekmeyi de unutmadı.

Atasagun açılan çukurdan aşağıya kaydı ve Dius'un baygın bedenini kucakladı. Kızgın gözlerini Suna'ya yöneltti. Ancak Suna korkarak ortadan kayboldu. Nefesini sertçe soluyan Atasagun, Dius'u kucağında taşıyarak çukurdan çıkmanın bir yolunu buldu ve eve girdiler.

İkisi de baştan aşağıya çamura bulanmıştı. Ayrıca Dius'un üstünde pek çok morluk, çizik vardı. Neyse ki fazla yara almamıştı. Yine de... Kolostrofobisi yüzünden toprağın altında çok zor zamanlar geçirmiş olmalıydı.

"Neden Suna'ya saldırdın ki? Toprak Kavmi çok güçlü... Aklından ne geçiyordu?"

Salonda, yere yatırdığı baygın adama söylendi. Saçları tekrardan solmuştu ancak Atasagun'un endişe edeceği derecede değildi. Suna tarafından güzelce hırpalamıştı. Bu yüzden ona kızacaktı elbette, ancak Dius sessizce gitmeye kalkmıştı... Bir yanı, onu engellediği için minnettardı.

"Neden sessizce gitmeye kalktın? Gerçekten... elini asla bırakmamalıyım."

Ellerini sıkıca birleştirirken, üstüne eğildi ve baygın yüzünü inceledi. 'Tuhaf... Bu şekildeyken oldukça rahatım.' Diye düşündü.

Aynı zamanda Dius'un gözlerini açıp kendisine bakacağını hayal etti ve içinde tekrardan hayat bulan utançla birlikte daha pek çok duygu hissedince, geri çekildi.

Bu duygularla nasıl baş edebilirim?

Hiç bu kadar utangaç olabileceğini düşünmezdi. İçinde onu rahatsız edecek derecede yoğun duygular uyandıran bu yüze bakamıyordu! Şimdi... Herkesin dilinden düşürmediği aşk, böyle bir şey miydi?

Bu çok fazla!

Yinede elini tutmaya devam etti. O uyanana kadar beklemeye kararlıydı. Öyle de oldu. Dius, zehri bünyesinden atabildi ve saç rengi normal kızıllığına kavuştuğunda gözlerini açtı.

Başını tutarak doğrulup oturdu. Etrafına bakındı ve nerede olduğunu kavradı. Ne zaman buraya gelmişti?

En son... ah!

Beni karanlığa hapsetti, lanet bücür!

Öfkeyle ayağa kalkıp rövanş için Suna'yı arayacaktı ki daha kalkamadan, bir kuvvet tarafından yere geri oturtuldu. O sırada sıkı sıkı elinden tutan ve onu yere çeken Atasagun'u fark etti.

Atasagun ona bakamıyordu. Başını başka yöne çevirmişti ve elleri titriyordu. Yine de bütün gücünü kullanarak Dius'un elini bırakmamış, gitmeye çalıştığında onu olduğu yere adeta çivilemişti.

Gitmeye iznin yok!

"Ne-neden... Neden kızgınım, biliyor musun?" Diye sordu Atasagun. Sesi biraz bozuk çıktı. Uyandığı gibi gitmeye çalışması, içinde bir yerlerde yara açmıştı. Bunun etkisiyle sarsılıp ağlamanın eşiğine geldi. Bu yüzden sesi titriyor, boğazını ne kadar temizlerse temizlesin sesi bozuk çıkıyordu.

Beni...beni de ...!

"Elbette. Seni az kalsın öldürüyordum. Kızgın olmaya hakkın var." Dius kaderini kabullenmişti. Hala neden elini sıkıca tutuyordu, anlayamıyordu. Yüzüne dahi bakamazken, ısrarla elini tutması... Kendisini bu kadar zorlamasına gerek yoktu.

"Beni... öldürüyor muydun? Ha?" Atasagun şaşkınlıkla Dius'a baktı. Sonrasında tekrardan içinde tuhaf, biraz da kırgın duygular açığa çıktı ve nefes almakta zorlanırcasına başka yöne çevirdi başını. Gerçekten, yüzüne bakamıyordu bir türlü. Kendisine öfkeliydi.

Ayrıca, bir dakika... kim kimi öldürüyor?

"Ne dediğini anlamıyorum ama... Kızgınım çünkü gitmeye kalktın. Neden gitmeye çalıştın? Se-sen neden..."

Cümlesini tamamlayamayan Atasagun, başını dizlerinin üstüne koydu. Neden bu kadar zordu?

Nefes almak...

"Bana doğrudan bakmıyorsun bile! Gitmeme sevinmez misin? Artık korkmana gerek kalmayacak."

Atasagun yutkundu. Doğru, ona bakamıyordu bile! Bunu inkar edemezdi ama bir şey vardı. Anlayamadığı bir şey dönüyordu! Aynı kelimeleri kullansalar da bahsettikleri şeyler farklıydı! Ama bunu nasıl açıklayacaktı? Anlayamıyordu... Anlaması gerekiyordu.

Peki ya doğru soru ne?

"Öldürmeden kastın Pınar veya diğer büyücülerse, onlar geçti gitti. Suna oldukça güçlü değil mi? Buradan ayrılmadığımız sürece, kimse bize zarar veremez!"

Dius bu sözlerle beyninden vurulmuşa döndü. Atasagun neyden bahsediyordu? İnsan kadın ve diğerleri ne alakaydı şimdi?

Oh... Nasıl olur?

"Se-sen!.."

Dius'un dili tutuldu. Atasagun ile seviştiklerinde onu az daha öldürüyordu ama sevgilisi bunu fark etmemiş miydi yani?! Nasıl mümkün olmuştu bu?

Kemiklerini camdanmış gibi kırmış, ruhuna taşıyamayacağı bir yük vermişti. Tüm enerjisini ise nefes alır gibi çekmişti! Bunlar sıradan şeyler değildi!

Ama o fark etmedi?

HA?!

Dius bu gerçeği sindirebilmek için oldukça büyük bir çaba sarf etti. Böyle bir gerçeklik, o çok korktuğu karanlıktan bile beterdi! Aklı... mantığı... bu gerçekliği kabul edemiyordu.

"Sen..." Yutkundu ve derin bir nefes aldı. "Sen, geçen geceyi hatırlıyorsun değil mi?" Diye sordu Dius. Sesinin sakin çıkmasına özellikle dikkat etmişti. Atasagun'un ise eli daha da şiddetli titredi. 

"So-soru mu bu? E-elbette!"

Atasagun'un sadece eli değil, tüm vücudu titriyordu. O geceyi aklından çıkartamıyordu ki! Üstüne nasıl atladığını... Sadece basit bir öpücük verip duygularından emin olmayı isterken; kendisine aşık olan bu adamın dikkatini karanlıktan alıp kendisine yöneltmeyi amaçlamıştı.

Ama... nereden bilebilirdim ki dudaklarındaki o tadı aldığımda, daha fazlası için yanıp tutuşacağımı?

"Hatırladığını söylüyorsun, öyleyse nasıl oluyor da ölümün kıyısına geldiğini fark edemiyorsun?! Acı içinde değil miydin?! Her yanın..."

Dius, onun kırılmış kemiklerini, yaralı ve morarmış tenini anımsadı. Gözünün önünde bir kez daha bu manzara canlandı. Asla sevdiği adama yaptığı bu işkenceyi unutmayacaktı!

Asla...

Atasagun ise ne diyeceğini bilememişti. Elbette canının yandığını, ruhunun adeta ezildiğini hatırlıyordu. Bu yönüyle oldukça korkutucuydu! Ama... ama... ölümün kıyısına gelmek? Böyle bir şeyi hatırlamıyordu.

"Acı... evet. Ama gözlerimi açtığımda gayet iyiydim?"

Bu soruyu biraz da kendisine yöneltmişti. O sabahı hatırladı. Başta çok yorgun hissediyor ve tekrardan uyumak istiyordu. Ama sonrasında, gözlerini açtığında gayet iyi durumdaydı. Hiçbir yanı acımıyor veya ağrımıyordu. Gayet iyiydi. Ölüme yakınlaştığını hiç hissetmemişti.

"İyiydin çünkü Suna tarafından iyileştirildin! Yoksa ölecektin!"

Atasagun başını dizlerinden kaldırdı ve şaşkınlıkla vücuduna baktı. 'Demek bu yüzden vücudumdaki tüm yara izleri silinmiş!' Diye düşünmeden edemedi. Suna onu biraz fazla iyileştirmiş olabilirdi. Ayrıca... o çığlıklar. Evet, birinin çığlığından rahatsızdı değil mi?

O çığlıkları atan Dius muydu yoksa?!

Kabus sanmıştım.

Şaşkınlığı geçince... düşündüğü şey ise... kendini oldukça seks düşkünü gibi hissetmeye başladı. Bu tarz arzulara alışkın değildi.

Lisedeyken, arkadaşlarının akılları fikirleri hep oraya çalışıyordu. Toplanıp porno izlemenin nesi ilgi çekiciydi ki? Bunu tuhaf bulurdu, ta ki diğerleri Atasagun'u tuhaf bulana ve hakkında çok çeşitli dedikodular çıkarana kadar. Böylece farkındalığı biraz daha artarak kendisini çeşitli şekillerde denemişti.

Bundan sonrasında genç bir adam olarak bu yanını son zamana kadar tuhaf bulmuş, aseksüel olduğunu düşünmüştü. Nereden bilebilirdi ki demiseksüel olduğunu?

Diğer bir yandansa...

"Yani korktuğumu ve kızdığımı söylediğin zaman... Bundan bahsediyordun?"

Dius onaylar bir şekilde başını salladı. Atasagun bunu görmemişti elbette ama sessiz kalışından onayladığını anlamıştı. Sonunda Dius'u biraz olsun anlamayı başarmıştı.

"Senden o şekilde korkmuyorum! Veya o yüzden kızgın da değilim. Yani... fark etmemişim bile."

Sesi sona doğru fısıltıya döndü. Daha çok kendi kendine mırıldanır gibiydi. Suna'ya bir kez daha minnettar kalmıştı. Ve de ona kızamayacağını anladı Atasagun.

Yine de çabucak şımaran ve sınırları aşabilen bir çocuk gibiydi Suna ve onun sözünde durmasına ihtiyacı vardı. Bu yüzden biraz daha sert olması gerekiyordu.

"Beni dehşete düşüren şeyde bu! Nasıl fark etmezsin?!"

Dius çaresiz ve hatta kızgınca sesini yükseltti. Hala anlamıyordu. Anlayamıyordu! Ne kadar denerse denesin...

Nasıl olur?!

"Lütfen bana kızma... Ben sadece... Yani nasıl açıklasam?" Atasagun elini daha da sıkmıştı. Dius'un elini öncekinden çok daha sıkı tutuyordu şu anda. Sıkıntı içindeydi. Doğru kelimeler nelerdi? Bu doğru kelimelerle nasıl bir cümle kurmalıydı?

"İçimde beni ele geçiren, tam tarif edemeyeceğim bir duygu vardı. Bu duygu o kadar yoğundu ki... Çok ama çok uzun süre su içmemişim gibi. Çokça tuzlu şeyler yemiş ve içecek su bulamamışım gibi... Be-ben..."

Atasagun saçmaladığını fark ederek sustu. Nasıl açıklayacağını bilemiyordu! Nasıl ifade edeceğini!

Kelimeler... Kelimeleri bulamıyorum...

"Ah! Özlem gibi, hasret gibi! Bir türlü doyamamak gibi! Sürekli sürekli daha fazlasını istemek dışında başka bir şey düşünemeyecek kadar delirtecek bir duygu! Anlıyor musun?!"

Atasagun ilk defa kendini ve hissettiklerini kelimelerle tarif edemiyordu. Bu canını çok sıkıyordu! Saçmaladığının farkındaydı ama başka neler diyeceğini bilemiyordu. Tüm bunlarla ister istemez haykırmıştı.

"Anlıyorum."

Dius onun sıkıntılı bir şekilde ifade edemediklerini anlıyordu. Aynı duygularla kendisini kaybetmemiş miydi? Çok ama çok iyi anlıyordu ve... Bunları hissetmesinin anlamı neydi? Hatırlıyor muydu? 

Gerçi hatırlasa, konuşmamız daha farklı olmaz mı? 

Atasagun ise anlaşıldığının verdiği rahatlamayla biraz olsun huzur buldu. Ne kadar saçmalasa da bir şekilde anlatabilmişti! 

"Yani... Kal? Olur mu? Yanımda dur..."

Atasagun, Dius'un elini tekrardan sıktı. Bırakırsa kaybolacakmış ve onu bir daha asla göremeyecekmiş gibi hissediyordu. 

Bunca zamandan sonra buldum! 

Tekrardan kaybedemem!

"O zaman bana bak Atasagun. Bak bana ve ikna et beni." Dedi Dius çaresizce. Onu hak etmiyordu. Kesinlikle! Ama duygularına engel olamıyordu da. Bu yüzden, kalmak için... çaresizce...

Atasagun ise tedirgince yutkundu. Yüzüne mi bakacaktı? 

Bu... bu çok zor! 

Ama bakmazsam gidecek? 

Kendini zorlayarak başını kaldırıp sağ yanındaki Dius'a baktı Atasagun. İçinde tekrardan pek çok karmaşa baş gösterdi. Bir sürü duygu, içini asitmişçesine yakıyordu. Mutluluk, kaygı, huzur, endişe, korku, özlem, acı, aşk... her şey o kadar yoğundu ki! Her bir duygu o kadar fazla yoğundu ki canını acıtıyordu! 

Normal hayatında, Atasagun bunlardan birini bile hissetmezdi. Babasının ölü bedenini bulduğunda bile hissettiği tek şey hafif bir hüzündü. Ancak karşısındaki yüze bakarken, duygularını o kadar yoğun yaşıyordu ki! Bir sürü duygu... bir sürü... pek çoğuna aşina değildi. İçi, kaosun hükmü altına giriyordu. Yine de... tek bir düşünceye sıkı sıkı tutundu.

"Gitme."

"Gitme."

Dius şoka girdi. Kendisine bakan bu gözler... En son ölmeden önce böyle bakmıştı! Ölmeden önceki bakışları da böyleydi. O zamanda aynı kelimeyi söylemişti. 

Aynı söz, aynı bakışlar! 

Karanlığın içerisinde geçirdiği sayamadığı onca yılın sonunda bile hatırladığı bakışlar! Defalarca çıldırdığı, o anı değiştirmek için her şeyini vermeye razı olduğu... 

Yine de değiştiremediğim.

Şimdiyse... ikinci bir şans geçmedi mi elime?

"Tamam."

Böylece sıkıca sarıldı sevdiğine. Geçmişindeki o anı zihninde parçalandı ve tüm o zamana ait pişmanlığı, acısı bir celsede silindi. Her şeyini vermişti, kendi varlığını bile! En sonundaysa değiştirebilmişti. Değiştirmişti! Değişmişti!

"Gitmiyorum, hiçbir yere."

Atasagun, kendisini sıkıca sarmalayan Dius'un sıcaklığıyla eriyordu adeta. İçerisindeki kaos daha da farklı şekillere bürünmüş olsa da artık acı vermiyordu. Kalbi deli gibi atıyordu. İkna edebilmiş olmasının rahatlığı öylesine üstüne çökmüştü ki! O an, kaderlerinin çok farklı bir yöne saptığını hissedebiliyordu. Ve mutluydu. Çok ama çok mutlu.

Bu sırada Atasagun'un açlık içerisinde olan midesi, haklı isyanını başlattı. Atasagun utanç içerisinde kızarırken, Dius gülümsemişti.

Önceki Bölüm Sonraki Bölüm


Lütfen okuduğunuz bölüme yorum yapmayı unutmayınız. Unutmayın ki yaptığınız her yorum çevirmenleri cesaretlendirir ve mutlu eder. İyi okumalar.

Yorum Yap

Üyelik girişi yapmalısınız. Üye girişi yapmak için tıklayın.

Yorumlar (0)