Bir İblis Lordunun Hikayesi: Zindanlar, Canavar Kızlar ve İç Isıtan Bir Mutluluk

24 Mart 2020
Çeviri: zibillionbytes
Düzenleme: Residenttt
82 Görüntülenme
Bu bölümü 7 Kişi beğendi.
Cilt 3

Piknik - 2

“Nnnnnrrrghhhh...” Lefi’nin yüzünde tatsız bir ifade vardı.

 

Benim Yüce Ejderha Treni olarak adlandırdığım hız treni, yapılma amacına hizmet edememişti. Başta ne benim ne de bir başkasının binmeye korkacağı bir şey olarak düşünmüştüm, ama hız trenlerini her zaman sevmiştim. Korkudan çıkan ciyaklamalarım tren başladıktan sonra keyif çığlıklarına dönmüştü.

 

“Ne oldu Lefi? Korkmadığım için sinirlenmiş gibisin?” Diye böbürlendim.

“Nrggh... Peki, cesaretinin sınırlarının beklentilerimden yukarıda olduğunu kabul ediyorum.”

 

Sözleri acı ve kızgınlıkla doluydu. Yüzümdeki zafer dolu ifade, sinir ve hayal kırıklığı içinde dişlerini sıkmasına neden olmuştu.

 

“Heh. Bu küçük eğlence treni benim standartlarımın yanında hiç kalır. Beni korkutmak için bundan fazlası gerekiyor.”

“Ne istersen onu söyleyebilirsin, ama onu gördüğünde çıkardığın ilk sesin bir korku çığlığı olduğunu bil.” diye homurdandı Lefi.

“Ne zaman yemek yeriz? Karnım gurulduyor...”

“Tabii ya. Özür dilerim Illuna, biraz dikkatimiz dağıldı. Lefi? Tartışmamızı şimdilik bir kenara bırakıp bir şeyler yemeye ne dersin?

“Pekâlâ.”

“Tamam o zaman, her şeyi hazırlayalım. Leila?”

“Derhal efendim.”

 

Leila taşıdığı sepetin kapağını açtı ve içindekileri örtüye koydu. İşi bitince, Japonların yaptığı gibi afiyet olsun dedim ve yemeye koyuldum. Aynı şekilde, kızlar da öyle yaptı. Biri dışında hepsi “itadakimasu”yu mükemmel telaffuz etmişti. Telaffuzu bozuk olan Lyuu, kelimede biraz takılmıştı. Hala bu yabancı terime alışamamış gibiydi.

 

Afiyet olsun demek, ilk zamanlar bir alışkanlık gibiydi, ama Illuna ve Lefi de bunu kabullenip söylemeye başlayınca sadece üçümüzün olduğu zamanlar, kültürümüzün bir parçası olmuştu. Ve sonra hizmetçiler de bunu kabullenmişlerdi.

 

“Vay, çok fazla karaage var! En sevdiğim!” [1]

 

Illuna’nın gözleri, yiyeceğimiz şeyleri görünce parlamaya başlamıştı. Çok farklı sayıda piknik yiyeceğimiz vardı ama açlıktan dönmüş gözleri en sevdiği şeye odaklanmıştı.

 

“Evet. Daha bir sürü var, istediğin kadar yiyebilirsin.”

 

Karaage, ya da Japon kızarmış tavuğu, tavuğa ihtiyacımız olan bir yemekti. Nasıl tavuk bulacağımızı bilmiyordum, o yüzden taş kuşlarını kullanmak zorunda kalmıştım.

 

Taş kuşları, zindanın yakınlarında bulunan, tuhaf bir kuş türüydü. İsminden anlaşılacağı üzere, vücutları taş gibi sert tüylerle kaplıydı. Ama ismiyle müsemma olan sadece tüyleri değildi. Taş kuşları, bir savaşa girdiklerinde şarkı söylemeleriyle bilinirlerdi. Bana, özellikle death metal ya da ona benzer bir müzik türünü hatırlatan bir tür çığlık atarlar. Taş kuşlarının eti çok lezzetliydi. Çok yumuşaktı. Her bir ısırıkta lezzetli suyu içinden dışarı taşıyordu. En güzel yanı da tadı çok sert değildi. Ona eklediğimiz baharatları bastırmıyordu.

 

“Vay be bu et gayet iyiymiş. Sanırım bugün için gidip canavar avlamama gayet değmiş gibiydi.

“Bu bir canavar eti mi? Hangi canavar?” diye sordu Lyuu.

“Taş kuşu.”

“Aa, taş kuşu. Demek bu yüzden bunlar bu kadar lezzetli.” Lyuu, az önce duyduğu şey üzerine durup bir saniye düşündü ve bir bağırtı kopardı. “Bir dakika, az önce taş kuşu mu dedin!? Yok edici seviyesinde olanlardan mı? Onlar süper yüksek kaliteli malzemelerden değil mi!?”

“Yok edici seviye mi? O da ne?”

“Dur, sen sınıfların ne olduğunu bilmiyor musun? Gerçi, sorduğuna göre bilmiyor olmalısın.”

 

Devam etmeden önce yemeğinden bir ısırık almak için durdu.

 

“P-pekâlâ, şöyle ki canavarlar, tehdit seviyelerine göre sınıflandırılırlar. Yok ediciler, bir savaşta tek başlarına bir sürü zayiat verdirebilen canavarlardır.” dedi.

“Kaç sınıf var?”

“Hepsini sayarsak yedi tane: tehdit olmayanlar, tehdit oluşturabilecekler, tehlikeliler, yok ediciler, felaketler, facialar ve musibetler. Ve bu, neden olabilecekleri yıkıma göre azdan çoğa sıralanmıştır.”

 

Başta, zapt etmek için bir ordunun gerektiği söylenince, yok edicilerin on binlerce cana mal olabileceğini düşünmüştüm, ama görünüşe göre ben iki ordu gücünde biriydim. Bu dünyanın orduları, eski dünyamdaki kadar büyük çaplı değillerdi, bir yok ediciyi zapt etmek demek bir ya da iki yüz askeri ölüme terk etmek gibi bir şeydi.

 

“Hmm? Taş kuşlarının bu kadar tehlikeli olduklarını düşünmemiştim. Büyük kılıcımı tek savuruşta bir tanesini halledebildiğim için onları kolay ve lezzetli av olarak görmüştüm.

“Ah... Bu biraz, sizin normalin üstünde olmanızla alakalı efendim. Ama şunu söyleyeyim, böyle lezzetli yemekler yediğim sürece hiç umurumda olmaz.” dedi Lyuu. Şaşırmakla etkilenmek arasında kararsız kalmış bir yüz ifadesi vardı.

“Ah Lyuu.” diye kıkırdadı Leila. “Efendimizin bugün için avladığı şeyler arasında taş kuşları en zayıf canavarlardandı.”

 

Leila, örtünün ortasındaki sandviçlere ve pirinç toplarına bakmıştı.

 

Ağır başlı hizmetçi, piknik yemeklerini hazırlamada bana yardımcı olmuştu. Malzemeleri sağlama dışında her şeyde yardımcı olmuştu, bu yüzden her bir yemeğin içinde ne olduğunu biliyordu. Piknik için çok heyecanlı olduğumdan, öylece basit şeyler satın almak yerine, biraz canavar eti için avlanmaya çıkmıştım.

 

“Biliyor musun Leila? Sormayacağım bile. Benim için önemli olan lezzetli olması. Hatta hayatta en hakiki mürşit lezzettir bile diyebilirim. [2] Lezzetli olduğu sürece, ne eti olduğu önemli değil.

“Bu kötü bir mantalite değil.” diye onayladı Lefi. “Ama bu masada bir lezzet eksikliği var, bence. Benim standartlarıma göre biraz kötü kalıyor. Umarım birkaç bitirici dokunuş vardır.”

“Evet Lefi, biliyorum. Tatlılar da var ve bir sürü olacak.”

“Yaşasın! Sabırsızlanıyorum!” diye bağırdı Illuna.

“Bir kızı nasıl mutlu edeceğinizi biliyorsunuz efendim. Tatlılarınız öyle güzel ki yüzümü daldırasım geliyor.”

“Mükemmel.”

 

Illuna, Lyuu ve Lefi, yemeği tatlıyla bitireceğimizi öğrenince sırayla kendi tarzlarına göre kutlamıştı. Leila sessiz kalmıştı ama bundan zaten daha önceden haberi vardı.

 

“Dünya büyük.” dedi Lefi. “Ama bu, bu seviyedeki tatlıları başka bir yerde bulabileceğiniz anlamına gelmiyor. Burada olduğun için memnun olmalısın Lyuu.”

“Niye birden hepiniz böyle kibirli konuşmaya başladınız? Sanki onları siz yapıyorsunuz.”

“İyi dinle Yuki. Bu tatlıları kimin yaptığının bir önemi yok. Bir tatlının seviyesini belirleme yeteneğim, emsali olmayan tecrübelere dayanıyor. Bu yüzden benim dışımda söz sahibi olamaz. Bir tatlının lezzetini benden başka kimse bilemez. Takdirimin değeri, kökeniyle alakalı herhangi bir gerekçeyi önemsiz kılıyor.

“Aynen. Ulu yüce ejderhanın tatlılarımı takdir etmesinden dolayı çoooook mutluyum.” Gözlerimi devirmiştim.

“Harika. Bu hissi tanı ve kalbine kazı. Çünkü bana baktığınızda hissetmeniz gereken duygu bu.”

 

Zafer kazanmış edasıyla gülümseyen Lefi, kinayemi anlayamamıştı.

 

“Oh... Tabii ya. Daha önce sorma imkanı bulamamıştım efendim. Neden Lefi’den Yüce Ejderha diye bahsediyorsun?”

“Size onun ne kadar güçlü olduğundan bahsettim diye hatırlıyorum.”

“Yoo... Bunu ilk defa duyuyorum efendim. Bir dakika, ciddi misin!?”

“Evet. Yanınızda duran şahıs, antik ejderhaların en güçlüsü, Yüce Ejderha’dır. Sanırım bana inanmıyorsunuz ha?”

“Y-yani, demek istediğim... Bu öylece başımı sallayıp kabullenebileceğim bir şey değil. Yüce Ejderha dediğimiz efsanelerde olan bir şey değil mi? Lefi’nin öyle birisi olduğu kafamda pek oturmuyor, bilirsiniz, küçük ve tatlı şeyler dışında başka bir şeyi umursamayan birisi sonuçta. Ve ne zaman birisi onu bir oyunda yenerse çıldırıyor.”

 

Lyuu haklıydı, hem de çok haklıydı. Eğer Lefi’nin yüce ejderha olduğunu bilmiyor olsam, yanaklarını alabildiğince yemekle doldurduğu için, onun bir sincap ya da bir hamster olduğunu falan düşünürdüm.

 

“Ne dedin Lyuu? Sözlerini tekrarlamanı gerçekten çok isterim.”

“B-bir şey demedim! Senin Yüce Ejderha olmadığını düşünmemin tek nedeni, Yüce Ejderhaların bu kadar güzel olduğunu düşünmemiştim.”

“Ah? Bana söyler misin bir Yüce Ejderha’nın nasıl gözüktüğünü düşünüyordun?” dedi Lefi, sert bir şekilde.

“Ah... Hmm... Of...”

 

Tekrar tekrar kekeleyen Lyuu’nun yüzü bembeyaz kesilmişti.

 

“Kes şunu. Onu korkutuyorsun salak.”

 

Lefi abartmaya başlattığı için bir yandan kafasına hafifçe vurup, bir yandan da onu azarlamıştım.

 

“Ah...! Neden bana vuruyorsun? Suçlu ben değilim. Lyuu---”

“Suçu başkasına atmaya çalışma. Alışkanlıklarını ve davranışlarını bir düşün bakalım. Şikâyet etmeye hakkın yok.”

“...”

 

Lefi sitemkâr bir şekilde bana bakıyordu ama umursamadım. Teslim olmadım ve karşılık verdim.

 

“T-teşekkür ederim efendim, size borçluyum. Bir dakika, Leila, tüm bu zaman boyunca çıt bile çıkarmadım. Yoksa bunu biliyor muydun?”

“Biliyordum. Uğursuz Orman’ın derinliklerinin Yüce Ejderha’nın bölgesi olduğu herkes tarafından bilinen bir gerçektir. İlk tanıştığımız zaman, emrinde bir sürü ejderha olduğunu hatırlıyorum. Onun kim olduğunu anlamadığına daha çok şaşırdım aslında.”

“O-o zaman fark etmemin imkanı yoktu! Her şey çok hızlı gerçekleşiyordu. Sonra Fluffnir ortaya çıktı ve bilirsin, başka şeylere dikkatimi veremedim.”

 

Rir demişken, Shii ile birlikte yakınlardaki bir ağacın altında dinleniyorlardı. Shii’nin çoktan uykuya daldığından emindim ama aynı şeyi fenrir için söyleyemezdim. Gözleri kapalıydı ama ne zaman Lyuu onun ismini söylese kulakları oynuyordu. Ona yer açmakta zorlanmayıp zorluk yaşamayalım diye uyuyormuş gibi yapıyordu.

 

Vay be ne kadar düşünceli.

 

“Çok fazla konuşuyorsunuz! Yemeğimizi bitirelim de eğlenceye geri dönelim1 Tekrar badminton oynamak istiyorum!”

“İyi fikir Illuna. Badminton kulağa çok iyi geliyor şu an.”

“Yaşasın! O zaman hadi birlikte oynayalım!”

 

Illuna şirin bir şekilde gülümsedi.

 

“Bu arada efendim. Illuna da Lefi gibi bir şey mi?”

“Yok. Sadece normal bir kız.”

“Bu... onu gerçekten inanılmaz yapmıyor mu sizce de? Hem Yüce Ejderha hem de İblis Lordu tarafından aynı kızın şımartıldığını her gün göremezsiniz. Demek istediğim, onun sözleriyle kararlarınızdan nasıl vazgeçtiğinizi görünce bana öyle geliyor ki ikinizden daha çok etkisi var gibi gözüküyor.

 

Lyuu haklıydı, dediklerine tamamen katılıyordum.

 

Eğer zindanın hiyerarşisini her mantıklı Japon erkeği gibi ayarlasaydım, muhtemelen Elit Dörtlü gibi bir sistem yaratırdım. Şüphesiz Illuna, en önemli ve bu yüzden de en güçlü olan olurdu. Onu sırasıyla Lefi, Rir ve son olarak ben takip ederdim. [3]

 

Benzetme sonucunda ben, en zayıf ve en etkisiz Elit Dörtlü üyesi olarak, istilacılarla baş etme görevini üstlenmiştim. Hatta rolümde, istilacıları savaşta karşılayıp, kaybedip ve sonra onlara beni yendikleri için çok böbürlenmemelerini ve onları üç tanesinin daha beklediğini söyleyecektim.

 

Pff, tamam böyle olmayacak. Ya benzetmeyi biraz bozarsam?

 

Ayrıca, benzetme, en zayıf Elit Dörtlü üyesinin, rakibe az önce bahsettiğim bilgiyi verdikten hemen sonra ölmesini gerektiriyordu ve ben hayatımı pek de kaybetmek istemiyordum. Zaferle ayrılıp, diğerleriyle karşılaşacak seviyede olmadığını bildirmeyi tercih ederdim.

 

Evet, böyle daha iyi oldu. Bir dakika, eğer istilacıları kovalama görevi bendeyse, o zaman bu rolüme gidecek bir de süslü ünvanı hak ediyordum. Kendimi zindanın kalkanı olarak mı çağırsam? Aslında, bu kulağa gayet güzel geliyor. Heh. Şöyle diyecektim, “Ben, bu zindanı yöneten ve onun kalkanı, korkusuz İblis Lordu Yuki’yim!”

 

“Hı? Bu da neydi birden?”

“Hiiiç Hiçbir şey değil.”

 

Hay sıçayım, sesli söyledim ya.

 

Ve piknik devam etti. Bağrıştık, oyunlar oynadık ve Illuna’nın enerjisi bitip uyuyana kadar etrafta koşturduk.

Çevirmen Notu

[1] Japon kızarmış tavuğu. Çoğu kızarmış tavuktan daha etli bir dokusu vardır. İyi pişmiş bir karaage sulu sulu olur. Ayrıca genelde tavuktan yapılsa da, diğer etlerle ya da sebzelerle de yapılır.


[2] Ayağıma oturdu, affet atam ^^

 

[3] Elit Dörtlü, ya da orijinali Elite Four. Dört İlahi Kral teması, çok kullanılan Japon benzetmelerinden biridir. Elit dörtlü en güçlünün 1., en zayıfın da 4. olduğu bir hiyerarşiye sahiptir. Genelde Elit Dörtlü bir düşman organizasyona ait olur ve ana karakterin hepsini zayıftan güçlüye tek tek alt etmesi beklenir ama durum her zaman bu olmak zorunda değil. Kökeni budist mitolojisine dayanır; her bir Elit Dörtlü üyesi ana yönlerden birini korumakla yükümlüdür.

 

En popüler örnekler: Pokemon Ligi Toriko ve birlikte büyüdüğü arkadaşları. Ay Savaşçısındaki negacommanderler. Kill La Kill’deki dört geri zekalı. Falan filan.

Lütfen okuduğunuz bölüme yorum yapmayı unutmayınız. Unutmayın ki yaptığınız her yorum çevirmenleri cesaretlendirir ve mutlu eder. İyi okumalar.
Yorum Yap
Üyelik girişi yapmalısınız. Üye girişi yapmak için tıklayın.
Yorumlar
ASİLZADE (2451 puan) Üye
2020-03-28 01:21:50
Çeviri için teşekkürler
Farazgul (246 puan) Üye
2020-03-25 02:08:51
Çeviri için teşekkürler.
maahhaam (4109 puan) Üye
2020-03-24 14:04:08
Ceviri icin tesekkurler